Rozdział 5

Z perspektywy April

( sobota, 9 marca 2013r. )

Skończenie filmu było dla mnie i Mag jak dar od Boga. I tak prawie cały film przesiedziałam wtulona w Louisa. Nawet nie wiem dlaczego, ale czułam się przy nim bezpieczna. Jednak i tak jestem pewna, że tej nocy nie zasnę. Próbowałam usunąć z mojej głowy wszystkie straszne sceny, ale na próżno. Sprawę pogorszyło wydarzenie, które nastąpiło zaledwie dziesięć minut po wyłączeniu dekodera. A mianowicie, zadzwonił telefon. Chyba dobrze wiecie co to oznacza... Wszyscy zastygliśmy w bez ruchu i uparczywie zaczęliśmy przyglądać się, cały czas brzęczącemu, urządzeniu. W końcu odważny Malik zdecydował się podnieść słuchawkę.

- Słucham? - jego głos lekko dygotał, ale już po chwili odetchnął. - Tak, tak. Oczywiście. Już daję. - podszedł i wręczył telefon Margaret, a ta niepewnie przyłożyła go do ucha.

Po piętnastominutowej rozmowie z ulgą wypisaną na twarzy odłożyła słuchawkę na swoje miejsce.

- To tylko moi rodzice. - zaczęła, a my wciąż staliśmy jak sparaliżowani. - Chcieli mi tylko powiedzieć, że ten wyjazd się troszeczkę wydłuży i będą dopiero koło wtorku, środy. - skrzywiła się lekko. - Mam tylko nadzieję, że nie przywiozą ze sobą nikogo więcej. - poklepała się po brzuchu, a my wybuchnęliśmy śmiechem, co rozluźniło atmosferę.

  Postanowiliśmy pograć trochę w Twistera, co nie skończyło się za dobrze. Liam, spryciarz, pierwszy dorwał się do koła i przez to, to on kręcił, a my musieliśmy się w szóstkę zmieścić na dość małej planszy. Zabawa była znakomita, ale pod koniec wyglądaliśmy mniej więcej tak: Louis był na samym dole i był w pozycji do robienia pompek, ja robiłam przez niego mostek, Margaret była bliska zrobieniu szpagatu, a Hazza wypinał się przed nią tak, że miała twarz przy jego... przyrodzeniu, co oczywiście nie umknęło uwadze Payna, który na złość dziewczynie śmiał się w niebo głosy. Zayn nurkował pod rozkroczonymi nogami Maggie, a głowę miał nad brzuchem Lou. A Niall siedział na kanapie i zjadał wszystko co zostało z filmy. Biedak upadł już prawie na początku,ale raczej się tym nie przejmował, bo niemalże cały czas śmiał się z nas razem z Liamem. Po godzinie gra wreszcie dobiegła końca. Najbardziej poobijany był Louis, bo był na samym dole i jak wszyscy runęli w dół, to na niego.

- Nie czuję nóg. - żalił się przez cały czas. - Jak mogliście mi coś takiego zrobić?

- No już się nie gniewaj. To było przez przypadek. - próbowałam go pocieszyć i w końcu mi się to udało, bo szatyn natychmiast wstał i z uśmiechem oznajmił, że coś by jeszcze porobił. Ja natomiast przeszukiwałam swoją torbę w celu znalezienia telefonu. Lusterko, portfel, tusz do rzęs... jest! Odblokowałam ekran i zerknęłam na godzinę. Na początku się trochę przeraziłam, bo okazało się, że jest już po 24. Obwieściłam tę wiadomość moim towarzyszom i postanowiliśmy, że czas się zbierać. Wraz z chłopakami udałam się w kierunku drzwi i zaczęliśmy się ubierać. Pożegnaliśmy się z Margaret grupowym przytulasem i wyszliśmy z jej domu. Wraz z Niallerem ruszyliśmy w stronę jego samochodu. Mój brat odpalił silnik i po chwili parkowaliśmy już na podziemnym parkingu pod naszym wieżowcem. Weszliśmy do windy i wjechaliśmy na odpowiednie piętro. Horan otworzył drzwi od naszego apartamentu i weszliśmy do środka. Od razu poszłam do swojej sypialni, ponieważ byłam na maksa zmęczona. Wzięłam szybki prysznic i w mojej ulubionej piżamce w różowe jednorożce, położyłam się spać.

( niedziela, 10 marca 2013r. )

- Wstawaj śpiochu! Nastał nowy dzień! - ktoś niemiłosiernie znęcał się nad moim lewym uchem, wrzeszcząc do niego. Oczywiście tym ktosiem był Niall.

- Zamknij się. - machnęłam ręką i zakryłam głowę poduszką.

- O nie, nie, nie. Tak nie będzie moja droga. - gdy wypowiadał te słowa, jeszcze nie byłam świadoma ego co mnie czeka. Horan wziął mnie na ręce i pobiegł do swojej łazienki, a po chwili leżałam już w wypełnionej po brzegi wannie. Byłam przemoczona do szpiku kości i z pewnością rozbudzona. Nialler stał nade mną, śmiejąc się.

- NIE ŻYJESZ HORAN! - krzyknęłam i wygramoliłam się z wanny, po czym zaczęłam ścigać uciekającego już brata. Ganialiśmy się po całym domu, dopóki nie przerwał nam telefon Nialla.

- Siema Zayn co tam? Ychym... Czemu nie... spoko. Załatwisz wszystko? Okej, to do wieczora, cześć. - rozłączył się. Patrzyłam na niego rządna wyjaśnień. - Zayn się pytał czy może byśmy nie poszli dzisiaj do jakiegoś klubu. No wiesz, tak na cześć tego, że Mag jest z nami, a ona jeszcze nie była w typowym londyńskim klubie, więc dziś o 18 idziemy. - uśmiechnął się. Ja osobiście byłam temu przeciwna. Jutro szkoła, a ja wiem jak kończą się takie niewinne imprezki z moimi przyjaciółmi w roli głównej. Nic jednak nie powiedziałam tylko pokiwałam głową na znak zrozumienia i poszłam się przebrać w coś suchego. Założyłam zwykłe, czarne legginsy,

szary t-shirt i białe, miękkie kapcie z głową pandy. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie płatki na śniadanie. Mój brat zapewne jest już po posiłku, bo z salonu dobiegł mnie odgłos telewizora. Zjadłam, według wszystkich, najważniejszy posiłek dnia i weszłam pewnym krokiem do dużego pokoju z TV. Usiadłam na kanapie i wraz z bratem śmialiśmy się z jakiegoś japońskiego teleturnieju, gdzie uczestnicy muszą wykonywać dziwne zadania. Później pograliśmy trochę w fifę. Od razu do głowy przyszedł mi Harry. Zawsze bardzo lubił tę grę, ale często to przez nią wybuchały największe kłótnie. Najgorsza zdarzyła się w tamtym roku, kiedy grał w nią Hazza z Zaynem. Malik wygrał, ale Styles nie mógł przyjąć tego do wiadomości i oskarżył go o oszustwo. Pamiętam, że bardzo tym uradził Zayna i był mega foch na dwa tygodnie. Rozumiecie? Całe czternaście dni bez odzywania się do siebie. Nie chcieli nawet przebywać razem w jednym pomieszczeniu. Zawsze któryś wychodził. Jednak piętnastego dnia Harry pękł i przeprosił Mulata. Ten mu oczywiście przebaczył i wszystko wróciło do normy.

  O siedemnastej postanowiłam, że czas zacząć się szykować. Pobiegłam do łazienki i wzięłam prysznic. Owinęłam się ręcznikiem i wysuszyłam włosy. Przecież nie chcę się rozchorować...

Weszłam do pokoju i podeszłam do mojej wielkiej szafy. Zawsze zastanawiałam się czy nie ma w niej przypadkiem wejścia do Narnii i raz jak miałam 14 lat postanowiłam to sprawdzić, a efekt był taki, że uderzyłam się w nos, który później mi spuchł. Głupim byłam dzieckiem, nie? 

Po poszukiwaniach znalazłam coś w sam raz. Ubrałam się w sięgającą przed kolano sukienkę bez ramiączek, przepasaną granatowym paskiem. Na ramiona narzuciłam ciemnoniebieski sweterek, a jako dodatek wzięłam fioletową kopertówkę. Zrobiłam lekki makijaż, a włosy związałam w luźnego kłosa. Na nogi wsunęłam niezbyt wysokie, fioletowe koturny i byłam gotowa. Przeszłam do kuchni. Tam czekał już na mnie Niall.

- Jej.. ślicznie wyglądasz. - uśmiechnął się.

- Dzięki, ty też niczego sobie. - puściłam mu oczko. Mój brat założył na dzisiejszą imprezę zwykłe niebieskie dżinsy, biały t-shirt z nadrukiem i bordowe vansy. Podejrzewam, że dobierze do tego jeszcze jakiś sweter. Wyszliśmy. Do kubu mieliśmy się udać taksówką, bo przecież inaczej się nie dostaniemy z powrotem do domu. Podjechaliśmy jeszcze po Margaret i mogliśmy jechać.

Taksówka zatrzymała się pod dokładnym adresem. Wysiedliśmy z niej i skierowaliśmy się w stronę wejścia. Pod klubem czekali już na nas przyjaciele. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam również Eleanor i Stellę. Przecież miało ich nie być przez cały weekend. Podeszliśmy do nich i się przywitaliśmy. Panna Jonson nie odstępowała swojego chłopaka ani na krok. Czyżby wyczuła konkurencje?

- Gotowi na niezłą zabawę? - zapytał Zayn na co wszyscy ochoczo przystanęliśmy.

Skierowaliśmy się w stronę drzwi prowadzących do jednego z najlepszych klubów w Londynie. Ochroniarz od razu nas przepuścił, bo kto by nie przepuścił syna właścicieli? Całe to przedsiębiorstwo należało do państwa Malik, podobnie jak większość w stolicy. Rzecz jasna wszyscy nas kryli. Nasi rodzice nie wiedzieli o naszych nocnych wypadach. Ale skąd mogli to wiedzieć jeżeli większość swojego życia przebywali poza granicami Anglii?

Weszliśmy do zatłoczonego pomieszczenia. W powietrzu unosił się zapach alkoholu. Raz po raz pomieszczenie przecinały kolorowe lasery i smugi dymu. Na podłodze unosiła się sztuczna mgła, w której tańczyło większość imprezowiczów. Niektórzy byli znacznie młodsi nawet od nas. Inni siedzieli przy okrągłych stolikach śmiejąc się i pijąc najróżniejsze drinki i kolorowe napoje. Na małym podwyższeniu mieścił się stół DJ. Powędrowaliśmy do baru, który otaczało już dość dużo ludzi. Od razu zamówiliśmy napoje wysokoprocentowe i udaliśmy się w poszukiwaniu jakiegoś wolnego stolika. Muszę przyznać, że było to trudne. Wreszcie Louis wypatrzył jakiś w rogu sali. Usiedliśmy i zaczęliśmy pić. Chłopaki jak to oni, pochłaniali drinka za drinkiem. Ich dziewczyn też nie były lepsze. Zauważyłam, że Mag nie pije dużo, a to dobrze. Przecież ktoś musi mi pomóc zaciągnąć tą ferajnę do domu.

- Może już wystarczy? - spytałam delikatnie Nialla, który sięgał po chyba już siódmego drinka.

Zamiast odpowiedzi usłyszałam tylko niezrozumiałe buczenie. Westchnęłam. Spojrzałam na Margaret, która z kpiną i uśmiechem przyglądała się Stelli, Harry'emu, Lou i El, którzy ledwo trzymając się na nogach kiwali się na parkiecie.

- Ja nie wiem jak oni jutro wstaną.. - zaśmiała się. Uśmiechnęłam się pod nosem, wyobrażając sobie stan kaca, na jakim będą i ostry ból głowy. Zerknęłam na godzinę, było już grubo po pierwszej.

- Może się zbierajmy, co? - zapytałam.

- Ychym. - wymamrotała Maggie i ruszyła w stronę naszych roztańczonych towarzyszy. Teraz dopiero zwróciłam uwagę, jak jest ubrana. Miała na sobie niebieską sukienkę bez ramiączek, przepasaną czarnym paskiem. Włosy lekko podpięła z tyłu, a na nogi wsunęła szpilki w panterkę. Po chwili wróciła ciągnąc ich za sobą. Następnie wróciła po kolejną dwójkę. Popatrzyłam na moich przyjaciół. Dawno się tak nie upili. Zayn spał już słodko wtulony w Liama. Aż szkodo mi było ich budzić.

- Zostaw mojego chłopaka, szmato! - usłyszałam wkurzony głos Jonson. Spojrzałam w tamtym kierunku. No tak, Margaret ciągnęła za rękę za sobą Hazze i Tommo, ale po wypowiedzeniu tych słów gwałtownie się zatrzymała i odwróciła.

- Co powiedziałaś? - zapytała spokojnie.

- To co słyszałaś! Odwal się od niego, jest MÓJ! - dalej krzyczała.

- No chyba ci się w te pustej główce popieprzyło już do końca!

- To nie ja pcham łapy do czyjegoś chłopaka. Znajdź sobie własnego. Ale czekaj, nie znajdziesz, bo wszyscy i tak się oglądają za mną, bo jestem ładniejsza. - spojrzała na nią z wyższością. Reszta przyglądała się tej wymianie zdań z zaciekawieniem.

- Najpierw tapetę z twarzy przeklej na ścianę. - Mag puściła jej oczko i uśmiechnęła się. Harry w ostatniej chwili powstrzymał swoją dziewczynę przed rzuceniem się w stronę szatynki. Szybko wyszliśmy z klubu. Zamówiłam dwie taksówki, w które i tak ciężko nam się będzie zmieścić. Panna Jonson i Margaret stały w jak największej odległości między sobą i co chwilę łypały na siebie znienawidzonymi spojrzeniami. Po dziesięciu minutach podjechały dwa żółte samochody. Postanowiłam z Maggie, że ja pojadę w jednym, a ona w drugim, żeby ich przypilnować. Wsiadłam do taksówki z Harrym, na którego kolanach usadowiła się Stella, Louisem i Eleanor. Mag siedziała z Zaynem, Niallem i Liamem. Poodwoziliśmy ich wszystkich do domu. I gdyby tego było mało, musiałam każdego z osobna wtaszczaś do jego domu. Matka Stell prawie zemdlała, gdy zobaczyła w jakim stanie jest jej córeczka.

Po skończonej misji, można powiedzieć, wjechałam w końcu windą na swoje piętro. Weszłam po cichy do apartamentu i usłyszałam głęboki i wolny oddech Nialla. Leżał na kanapie w salonie, przykryty kocem. Będę musiała jutro podziękować Mag za pomoc. Sama bym ich nie ogarnęła.

Weszłam do swojego pokoju, przebrałam się i od razu wskoczyłam do łóżka z przerażającą wizją dnia następnego. Jak ja do cholery obudzę Horana?!

_________________________________________________

IIIIIIII jest! :D

Pisałam go mając 38,4 stopnie gorączki, więc jak są jakieś błędy to przepraszam :c

Rozdział miał być już wczoraj, ale niestety moja mama uznała, że skoro jestem taka chora, że nie mogę jej w niczym pomóc, to jestem też ZA chora na komputer -,- Logika...

W każdym razie mam nadzieję, że nie jest bardzo zły :))

Lottie♥