Rozdział 5

Z perspektywy April

( sobota, 9 marca 2013r. )

Skończenie filmu było dla mnie i Mag jak dar od Boga. I tak prawie cały film przesiedziałam wtulona w Louisa. Nawet nie wiem dlaczego, ale czułam się przy nim bezpieczna. Jednak i tak jestem pewna, że tej nocy nie zasnę. Próbowałam usunąć z mojej głowy wszystkie straszne sceny, ale na próżno. Sprawę pogorszyło wydarzenie, które nastąpiło zaledwie dziesięć minut po wyłączeniu dekodera. A mianowicie, zadzwonił telefon. Chyba dobrze wiecie co to oznacza... Wszyscy zastygliśmy w bez ruchu i uparczywie zaczęliśmy przyglądać się, cały czas brzęczącemu, urządzeniu. W końcu odważny Malik zdecydował się podnieść słuchawkę.

- Słucham? - jego głos lekko dygotał, ale już po chwili odetchnął. - Tak, tak. Oczywiście. Już daję. - podszedł i wręczył telefon Margaret, a ta niepewnie przyłożyła go do ucha.

Po piętnastominutowej rozmowie z ulgą wypisaną na twarzy odłożyła słuchawkę na swoje miejsce.

- To tylko moi rodzice. - zaczęła, a my wciąż staliśmy jak sparaliżowani. - Chcieli mi tylko powiedzieć, że ten wyjazd się troszeczkę wydłuży i będą dopiero koło wtorku, środy. - skrzywiła się lekko. - Mam tylko nadzieję, że nie przywiozą ze sobą nikogo więcej. - poklepała się po brzuchu, a my wybuchnęliśmy śmiechem, co rozluźniło atmosferę.

  Postanowiliśmy pograć trochę w Twistera, co nie skończyło się za dobrze. Liam, spryciarz, pierwszy dorwał się do koła i przez to, to on kręcił, a my musieliśmy się w szóstkę zmieścić na dość małej planszy. Zabawa była znakomita, ale pod koniec wyglądaliśmy mniej więcej tak: Louis był na samym dole i był w pozycji do robienia pompek, ja robiłam przez niego mostek, Margaret była bliska zrobieniu szpagatu, a Hazza wypinał się przed nią tak, że miała twarz przy jego... przyrodzeniu, co oczywiście nie umknęło uwadze Payna, który na złość dziewczynie śmiał się w niebo głosy. Zayn nurkował pod rozkroczonymi nogami Maggie, a głowę miał nad brzuchem Lou. A Niall siedział na kanapie i zjadał wszystko co zostało z filmy. Biedak upadł już prawie na początku,ale raczej się tym nie przejmował, bo niemalże cały czas śmiał się z nas razem z Liamem. Po godzinie gra wreszcie dobiegła końca. Najbardziej poobijany był Louis, bo był na samym dole i jak wszyscy runęli w dół, to na niego.

- Nie czuję nóg. - żalił się przez cały czas. - Jak mogliście mi coś takiego zrobić?

- No już się nie gniewaj. To było przez przypadek. - próbowałam go pocieszyć i w końcu mi się to udało, bo szatyn natychmiast wstał i z uśmiechem oznajmił, że coś by jeszcze porobił. Ja natomiast przeszukiwałam swoją torbę w celu znalezienia telefonu. Lusterko, portfel, tusz do rzęs... jest! Odblokowałam ekran i zerknęłam na godzinę. Na początku się trochę przeraziłam, bo okazało się, że jest już po 24. Obwieściłam tę wiadomość moim towarzyszom i postanowiliśmy, że czas się zbierać. Wraz z chłopakami udałam się w kierunku drzwi i zaczęliśmy się ubierać. Pożegnaliśmy się z Margaret grupowym przytulasem i wyszliśmy z jej domu. Wraz z Niallerem ruszyliśmy w stronę jego samochodu. Mój brat odpalił silnik i po chwili parkowaliśmy już na podziemnym parkingu pod naszym wieżowcem. Weszliśmy do windy i wjechaliśmy na odpowiednie piętro. Horan otworzył drzwi od naszego apartamentu i weszliśmy do środka. Od razu poszłam do swojej sypialni, ponieważ byłam na maksa zmęczona. Wzięłam szybki prysznic i w mojej ulubionej piżamce w różowe jednorożce, położyłam się spać.

( niedziela, 10 marca 2013r. )

- Wstawaj śpiochu! Nastał nowy dzień! - ktoś niemiłosiernie znęcał się nad moim lewym uchem, wrzeszcząc do niego. Oczywiście tym ktosiem był Niall.

- Zamknij się. - machnęłam ręką i zakryłam głowę poduszką.

- O nie, nie, nie. Tak nie będzie moja droga. - gdy wypowiadał te słowa, jeszcze nie byłam świadoma ego co mnie czeka. Horan wziął mnie na ręce i pobiegł do swojej łazienki, a po chwili leżałam już w wypełnionej po brzegi wannie. Byłam przemoczona do szpiku kości i z pewnością rozbudzona. Nialler stał nade mną, śmiejąc się.

- NIE ŻYJESZ HORAN! - krzyknęłam i wygramoliłam się z wanny, po czym zaczęłam ścigać uciekającego już brata. Ganialiśmy się po całym domu, dopóki nie przerwał nam telefon Nialla.

- Siema Zayn co tam? Ychym... Czemu nie... spoko. Załatwisz wszystko? Okej, to do wieczora, cześć. - rozłączył się. Patrzyłam na niego rządna wyjaśnień. - Zayn się pytał czy może byśmy nie poszli dzisiaj do jakiegoś klubu. No wiesz, tak na cześć tego, że Mag jest z nami, a ona jeszcze nie była w typowym londyńskim klubie, więc dziś o 18 idziemy. - uśmiechnął się. Ja osobiście byłam temu przeciwna. Jutro szkoła, a ja wiem jak kończą się takie niewinne imprezki z moimi przyjaciółmi w roli głównej. Nic jednak nie powiedziałam tylko pokiwałam głową na znak zrozumienia i poszłam się przebrać w coś suchego. Założyłam zwykłe, czarne legginsy,

szary t-shirt i białe, miękkie kapcie z głową pandy. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie płatki na śniadanie. Mój brat zapewne jest już po posiłku, bo z salonu dobiegł mnie odgłos telewizora. Zjadłam, według wszystkich, najważniejszy posiłek dnia i weszłam pewnym krokiem do dużego pokoju z TV. Usiadłam na kanapie i wraz z bratem śmialiśmy się z jakiegoś japońskiego teleturnieju, gdzie uczestnicy muszą wykonywać dziwne zadania. Później pograliśmy trochę w fifę. Od razu do głowy przyszedł mi Harry. Zawsze bardzo lubił tę grę, ale często to przez nią wybuchały największe kłótnie. Najgorsza zdarzyła się w tamtym roku, kiedy grał w nią Hazza z Zaynem. Malik wygrał, ale Styles nie mógł przyjąć tego do wiadomości i oskarżył go o oszustwo. Pamiętam, że bardzo tym uradził Zayna i był mega foch na dwa tygodnie. Rozumiecie? Całe czternaście dni bez odzywania się do siebie. Nie chcieli nawet przebywać razem w jednym pomieszczeniu. Zawsze któryś wychodził. Jednak piętnastego dnia Harry pękł i przeprosił Mulata. Ten mu oczywiście przebaczył i wszystko wróciło do normy.

  O siedemnastej postanowiłam, że czas zacząć się szykować. Pobiegłam do łazienki i wzięłam prysznic. Owinęłam się ręcznikiem i wysuszyłam włosy. Przecież nie chcę się rozchorować...

Weszłam do pokoju i podeszłam do mojej wielkiej szafy. Zawsze zastanawiałam się czy nie ma w niej przypadkiem wejścia do Narnii i raz jak miałam 14 lat postanowiłam to sprawdzić, a efekt był taki, że uderzyłam się w nos, który później mi spuchł. Głupim byłam dzieckiem, nie? 

Po poszukiwaniach znalazłam coś w sam raz. Ubrałam się w sięgającą przed kolano sukienkę bez ramiączek, przepasaną granatowym paskiem. Na ramiona narzuciłam ciemnoniebieski sweterek, a jako dodatek wzięłam fioletową kopertówkę. Zrobiłam lekki makijaż, a włosy związałam w luźnego kłosa. Na nogi wsunęłam niezbyt wysokie, fioletowe koturny i byłam gotowa. Przeszłam do kuchni. Tam czekał już na mnie Niall.

- Jej.. ślicznie wyglądasz. - uśmiechnął się.

- Dzięki, ty też niczego sobie. - puściłam mu oczko. Mój brat założył na dzisiejszą imprezę zwykłe niebieskie dżinsy, biały t-shirt z nadrukiem i bordowe vansy. Podejrzewam, że dobierze do tego jeszcze jakiś sweter. Wyszliśmy. Do kubu mieliśmy się udać taksówką, bo przecież inaczej się nie dostaniemy z powrotem do domu. Podjechaliśmy jeszcze po Margaret i mogliśmy jechać.

Taksówka zatrzymała się pod dokładnym adresem. Wysiedliśmy z niej i skierowaliśmy się w stronę wejścia. Pod klubem czekali już na nas przyjaciele. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam również Eleanor i Stellę. Przecież miało ich nie być przez cały weekend. Podeszliśmy do nich i się przywitaliśmy. Panna Jonson nie odstępowała swojego chłopaka ani na krok. Czyżby wyczuła konkurencje?

- Gotowi na niezłą zabawę? - zapytał Zayn na co wszyscy ochoczo przystanęliśmy.

Skierowaliśmy się w stronę drzwi prowadzących do jednego z najlepszych klubów w Londynie. Ochroniarz od razu nas przepuścił, bo kto by nie przepuścił syna właścicieli? Całe to przedsiębiorstwo należało do państwa Malik, podobnie jak większość w stolicy. Rzecz jasna wszyscy nas kryli. Nasi rodzice nie wiedzieli o naszych nocnych wypadach. Ale skąd mogli to wiedzieć jeżeli większość swojego życia przebywali poza granicami Anglii?

Weszliśmy do zatłoczonego pomieszczenia. W powietrzu unosił się zapach alkoholu. Raz po raz pomieszczenie przecinały kolorowe lasery i smugi dymu. Na podłodze unosiła się sztuczna mgła, w której tańczyło większość imprezowiczów. Niektórzy byli znacznie młodsi nawet od nas. Inni siedzieli przy okrągłych stolikach śmiejąc się i pijąc najróżniejsze drinki i kolorowe napoje. Na małym podwyższeniu mieścił się stół DJ. Powędrowaliśmy do baru, który otaczało już dość dużo ludzi. Od razu zamówiliśmy napoje wysokoprocentowe i udaliśmy się w poszukiwaniu jakiegoś wolnego stolika. Muszę przyznać, że było to trudne. Wreszcie Louis wypatrzył jakiś w rogu sali. Usiedliśmy i zaczęliśmy pić. Chłopaki jak to oni, pochłaniali drinka za drinkiem. Ich dziewczyn też nie były lepsze. Zauważyłam, że Mag nie pije dużo, a to dobrze. Przecież ktoś musi mi pomóc zaciągnąć tą ferajnę do domu.

- Może już wystarczy? - spytałam delikatnie Nialla, który sięgał po chyba już siódmego drinka.

Zamiast odpowiedzi usłyszałam tylko niezrozumiałe buczenie. Westchnęłam. Spojrzałam na Margaret, która z kpiną i uśmiechem przyglądała się Stelli, Harry'emu, Lou i El, którzy ledwo trzymając się na nogach kiwali się na parkiecie.

- Ja nie wiem jak oni jutro wstaną.. - zaśmiała się. Uśmiechnęłam się pod nosem, wyobrażając sobie stan kaca, na jakim będą i ostry ból głowy. Zerknęłam na godzinę, było już grubo po pierwszej.

- Może się zbierajmy, co? - zapytałam.

- Ychym. - wymamrotała Maggie i ruszyła w stronę naszych roztańczonych towarzyszy. Teraz dopiero zwróciłam uwagę, jak jest ubrana. Miała na sobie niebieską sukienkę bez ramiączek, przepasaną czarnym paskiem. Włosy lekko podpięła z tyłu, a na nogi wsunęła szpilki w panterkę. Po chwili wróciła ciągnąc ich za sobą. Następnie wróciła po kolejną dwójkę. Popatrzyłam na moich przyjaciół. Dawno się tak nie upili. Zayn spał już słodko wtulony w Liama. Aż szkodo mi było ich budzić.

- Zostaw mojego chłopaka, szmato! - usłyszałam wkurzony głos Jonson. Spojrzałam w tamtym kierunku. No tak, Margaret ciągnęła za rękę za sobą Hazze i Tommo, ale po wypowiedzeniu tych słów gwałtownie się zatrzymała i odwróciła.

- Co powiedziałaś? - zapytała spokojnie.

- To co słyszałaś! Odwal się od niego, jest MÓJ! - dalej krzyczała.

- No chyba ci się w te pustej główce popieprzyło już do końca!

- To nie ja pcham łapy do czyjegoś chłopaka. Znajdź sobie własnego. Ale czekaj, nie znajdziesz, bo wszyscy i tak się oglądają za mną, bo jestem ładniejsza. - spojrzała na nią z wyższością. Reszta przyglądała się tej wymianie zdań z zaciekawieniem.

- Najpierw tapetę z twarzy przeklej na ścianę. - Mag puściła jej oczko i uśmiechnęła się. Harry w ostatniej chwili powstrzymał swoją dziewczynę przed rzuceniem się w stronę szatynki. Szybko wyszliśmy z klubu. Zamówiłam dwie taksówki, w które i tak ciężko nam się będzie zmieścić. Panna Jonson i Margaret stały w jak największej odległości między sobą i co chwilę łypały na siebie znienawidzonymi spojrzeniami. Po dziesięciu minutach podjechały dwa żółte samochody. Postanowiłam z Maggie, że ja pojadę w jednym, a ona w drugim, żeby ich przypilnować. Wsiadłam do taksówki z Harrym, na którego kolanach usadowiła się Stella, Louisem i Eleanor. Mag siedziała z Zaynem, Niallem i Liamem. Poodwoziliśmy ich wszystkich do domu. I gdyby tego było mało, musiałam każdego z osobna wtaszczaś do jego domu. Matka Stell prawie zemdlała, gdy zobaczyła w jakim stanie jest jej córeczka.

Po skończonej misji, można powiedzieć, wjechałam w końcu windą na swoje piętro. Weszłam po cichy do apartamentu i usłyszałam głęboki i wolny oddech Nialla. Leżał na kanapie w salonie, przykryty kocem. Będę musiała jutro podziękować Mag za pomoc. Sama bym ich nie ogarnęła.

Weszłam do swojego pokoju, przebrałam się i od razu wskoczyłam do łóżka z przerażającą wizją dnia następnego. Jak ja do cholery obudzę Horana?!

_________________________________________________

IIIIIIII jest! :D

Pisałam go mając 38,4 stopnie gorączki, więc jak są jakieś błędy to przepraszam :c

Rozdział miał być już wczoraj, ale niestety moja mama uznała, że skoro jestem taka chora, że nie mogę jej w niczym pomóc, to jestem też ZA chora na komputer -,- Logika...

W każdym razie mam nadzieję, że nie jest bardzo zły :))

Lottie♥

Rozdział 4

Z perspektywy Margaret

( wtorek, 5 marca 2013r. )

Siedziałam w swoim pokoju na łóżku, opierając się o jego ramę. Na kolanach miałam odpalonego białego laptopa firmy „Apple”. W milczeniu przeglądałam Facebook'a i Twitter'a. Przyglądałam się jak płynie czas moim znajomym z Miami. Porozmawiałam z paroma osobami na chacie, pooglądałam zdjęcia jakie wstawili. Słońce, plaża. Brakowało mi tego.

W pewnym momencie mój telefon zaczął dzwonić. Poderwałam się z łóżka i zaczęłam go szukać. Zapodział się gdzieś w mojej torbie szkolnej. Jest! Na wyświetlaczu pojawiło się zdjęcie wesołego blondyna, a pod nim podpis „Niall”. Bez zastanowienia odebrałam.

- Hej. - powiedziałam.

- No cześć. - odpowiedział mi zawsze radosny głos. - Słuchaj, jesteś w domu?

- Tak.

- A robisz coś bardzo ważnego? - zapytał.

- Nie. Po prostu siedzę na komputerze.

- To spoko. Ubieraj się, zaraz po ciebie podjedziemy. Jedziemy do kina! - oznajmił.

- Aha, okej. - ucieszyłam się. W końcu lepiej spędzać czas ze znajomymi niż przed kompem. - To.. Gdzie przyjedziesz?

- No na... To gdzie mieszkasz? - usłyszałam lekki śmiech w słuchawce. Zawtórowałam mu.

- Gold Street 5. - rozłączyłam się.

Podeszłam do szafy i wyciągnęłam z niej bordową bluzkę z białym napisem „SEEK”, jasne dżinsy i czarne tenisówki adidasa. Na ramiona zarzuciłam czarną bluzę, a do czerwonej, sportowej torby wrzuciłam telefon, słuchawki, portfel, lusterko parę innych drobiazgów. Usłyszałam trąbnięcie, co oznaczało, że Horan jest już pod moim domem. Szybko zbiegłam na dół, przeglądając się przelotem w wielkim lustrze wiszącym w przedpokoju i wyszłam z mieszkania, zamykając je. Wsiadłam do srebrnego Citroen'a C5, który należał do Niall'a. Przywitałam się z rodzeństwem i odjechaliśmy. W czasie przejazdu, pomiędzy rozmowami, napisałam mamie sms-a gdzie jestem, żeby się nie martwiła. Od April dowiedziałam się, że na spotkanie idzie cała elita. Na myśl, że mam spędzić około 3-4 godzin z NIEKTÓRYMI osobami, troszkę mnie zemdliło, ale nie dałam po sobie poznać mojego niezadowolenia.

Dojechaliśmy pod jedno z największych kin w Londynie. Jak zwykle panował tu mały tłok. Weszliśmy do środka i wzrokiem zaczęliśmy szukać reszty. Dobra, tylko Oni szukali. Ja rozglądałam się po wnętrzu. Ciemne ściany z czerwonymi akcentami. Bordowe fotele i gdzie nie gdzie ustawione małe, brązowe stoliki z mnóstwem ulotek i reklam. Trzy wielkie, plazmowe telewizory, na których puszczane były zwiastuny różnych seansów. W jednym z rogów stały cztery kasy obsługujące klientów. Poczułam, że ktoś szarpie mnie za ramię. To był Niall.

- Chodź, znaleźliśmy ich. - uśmiechnął się i zaczął, wraz ze mną, przedzierać się przez tłum w kierunku naszych znajomych.

- Cześć wszystkim! - krzyknął blondyn, gdy już znaleźliśmy się obok Nich.

Każdy zaczął się witać. Z boku patrząc, wyglądaliśmy jak przyjaciele, którzy znają się od lat. A w prawdzie, tylko ja od tego odstawałam. Gniewnym wzrokiem przypatrywałam się Mulatowi, nadal pamiętając o koszmarnej lekcji biologii. On tylko się uśmiechnął i podszedł, żeby mnie przytulić. Następnie zrobił to Liam, Louis, a nawet wielmożny pan Styles. Co im się tak na czułości zebrało?

Panowała miła atmosfera, ale piekło zaczęła się, gdy przyszła pora na wybór filmu. Liam, Niall i April chcieli komedię; Stella i Eleanor jakiś dramat, a ja, Harry, Zayn i Louis – horror.

Teoretycznie, nas było najwięcej, więc w formie demokratycznej wygrywamy, ale pozostali nie chcieli się zgodzić. W końcu jednak Stell i Elka przeszły na naszą stronę i decyzja zapadła.

Zdecydowaliśmy się na „Droga bez powrotu 5”. Film opowiada o grupce przyjaciół, którzy przyjeżdżają do małego miasteczka w zachodniej Wirginii na coroczny festiwal Hallowenowy. Niestety do zabawy przyłączają się zniekształceni kanibale i odtąd studenci będą walczyć z nimi na śmierć i życie.

Na sali siedzieliśmy tak: Louis, El, Stella, Harold, ja, Zayn, April, Niall i Li. Nie mam pojęcia jak to się stało, że wylądowałam pomiędzy Loczkiem, a Malikiem, co nie było zbyt przyjemne, bo gdy tylko zbliżałam się (nieumyślnie, rzecz jasna) do tego pierwszego, byłam świdrowana wzrokiem przez blondynkę. Jeszcze bardziej utrudniał mi to fakt, że razem z Harrym mieliśmy wspólny popcorn, więc nasze ręce prawie cały czas się stykały, co jeszcze bardziej rozwścieczało Jego dziewczynę. Dla mnie było to dość zabawne, gdy za każdym razem kiedy się na mnie patrzył, ona chwytała go za twarz i łączyła ich w jakże namiętnym pocałunku, w czasie którego kątem oka mi się przyglądała. Ja absolutnie nic sobie z tego nie robiłam, bo po co? Żeby dać jej przewagę? Satysfakcję? I tak bawiłam się świetnie co chwila komentując z Zayn'em działania bohaterów lub śmiejąc się z nich, co doprowadzało naszych towarzyszy do szału. Bądź co bądź, 'wyjście' się udało. Pod koniec filmu pokłóciłam się tylko ze Stylesem o to, kto wysypał resztę popcornu. Był to oczywiście ON, ale świnia nie chciał się przyznać i zwalił wszystko na mnie. Zakończyło się to wielkim fochem, co reszta odebrała ze śmiechem. Później, co było dla mnie wielkim zaskoczeniem, przeprosił mnie.

Do domu zostałam dostarczona po 21 przez kochanego Niallera. Rodzice nie byli zachwyceni godziną mojego powrotu, ale ucieszyli się na wieść, że znalazłam... przyjaciół?

Znam ich dopiero dwa dni, a czuję jakby to była wieczność. Nie da się z nimi nudzić. Zostawię bez komentarza zachowanie niektórych osób, jeśli pozwolicie. Poszłam od razu do mojego łóżeczka, bo byłam wprost padnięta. Nawet się nie spakowałam. Ehh, wstanę wcześniej i zrobię to jutro.

Wyczuliście ten sarkazm?

( sobota, 9 marca 2013r. )

Zostałam brutalnie przez kogoś obudzona. Zerwałam się i już chciałam ochrzanić tą osobę, że budzi mnie tak wcześnie, ale zorientowałam się, że tym kimś był Niall.

- Co ty tu robisz? - zapytałam jeszcze zaspanym głosem.

- Taak. Ciebie też miło widzieć. - zaśmiałam się. - Przyszliśmy do ciebie i akurat twoi rodzice wychodzili i powiedzieli nam, że jeszcze śpisz i że jak chcemy to możemy wejść i poczekać. A! I kazali ci przekazać, że nie będzie ich cały weekend. - zakończył swój monolog, a ja zaczęłam analizować fakty. Przyszli, rodzice, nie będzie cały weekend... zaraz zaraz, wróć. Przyszliśmy?

- To kto jeszcze tu jest?

- No wszyscy. Oprócz Eleanor i Stelli, bo poleciały z rodzicami Calder do Paryża na jakiś pokaz mody czy coś. - ooo.. w końcu jakaś dobra informacja.

- Okej, daj mi minute. - wygramoliłam się z ciepłego legowiska, a blondyn posłusznie wyszedł.

Jak zwykle podeszłam do szafy i tym razem wyciągnęłam z niej zielone rurki, biały t-shirt z nadrukiem i skórzaną, czarną kurtkę, którą często noszę po domu. Zerknęłam też na zegarek, żeby się upewnić, która jest godzina – 12 : 30. Tak, jestem śpiochem. Wzięłam rzeczy i ruszyłam w stronę łazienki. Odbyłam poranną toaletę i lekko się pomalowałam, bo przecież nie chcę żeby się mnie przestraszyli. Szybko się ubrałam i zeszłam na dół, bo trochę przerażała mnie myśl, że oni są tam sami. Niekontrolowani przez nikogo.

Weszłam do kuchni i pierwsze co przykuło moją uwagę to wielki stosik naleśników polany syropem. Ich zapach roznosił się po całej kuchni. W tym momencie wszyscy weszli.

- Smacznego! - zawołał Louis.

- Heh, dziękuję. Nie trzeba było. - uśmiechnęłam się ciepło, ale w środku byłam ciekawa, kto zadał sobie taki trud.

- Podziękuj Harry'emu. On to przygotował. - zauważyłam, że chłopak się cicho zaśmiał i zaczerwienił?

- To nic... naprawdę. Lubię gotować, więc pomyślałem...

- Dzięki, dzięki, dzięki! - chłopak nie dokończył, bo podbiegłam do niego i zaczęłam go ściskać. Jezu, gdyby tu była Stella pewnie bym już nie żyła.

Usiadłam do nakrytego już stołu i zaczęłam konsumować posiłek. Muszę przyznać, że wyszły mu przepyszne. Podczas mojego jedzenia (Horan też się skusił) rozmawialiśmy co będziemy robić. Jedni proponowali kino, inni jakieś zakupy, ale w końcu stanęło na tym, że razem obejrzymy jakiś film na DVD u mnie w domu. Nie mogło też zabraknąć jakiś przekąsek więc wysłaliśmy Nialla i Malika po napoje i jedzenie. Ja z April przygotowałyśmy miejsce do siedzenia (czyt. kanapę), które obłożyłyśmy poduszkami i kocami. Harry z Louis'em wybierali film, chociaż według mnie to nie był taki dobry pomysł, a Liam rozmawiał z kimś przez telefon. Po dwudziestu minutach wrócili Horan z Zayn'em obładowani w cztery wielkie torby jedzenia i przeróżnych napojów. Gdy to zobaczyłam to mi szczena opadła. Ciekawe kto to wszystko zje.

Usiedliśmy wygodnie na pięcioosobowej kanapie, a ponieważ było nas siedmioro dwójka, wypadło na Niallera i Payna, siedzieli na dywanie, opierając się plecami o kanapę. A ja? Znowu siedziałam pomiędzy Mulatem i Harrym! To jakiś spisek. Obok Hazzy usadowił się Lou, a April zajęła miejsce koło Zayn'a. Byłam ciekawa jaki film wybrali chłopcy. I...

- NIE MA MOWY! - krzyknęłam wstając gwałtownie. - Tylko nie TO!

- Ale o co ci chodzi? - zapytał Tommo z chytrym uśmiechem. - To świetny film!

- Dla was. - założyłam ręce na piersi i skrzywiłam się. Musiałam teraz wyglądać jak obrażone dziecko, kiedy zabrano mu ulubioną zabawkę. Jesteście pewnie ciekawi co wybrały te małpy. Otóż postanowili, że obejrzymy sobie dzisiaj Ringa. I to nie byle jakiego. Dokopali jeszcze wersję japońską!

- Już nie marudź tylko siadaj. - powiedział Harry i pociągnął mnie za rękę tak, że na nim wylądowałam. Szybko zeszłam z jego kolan i wróciłam na swoje miejsce.

Zaczęło się.

Przez cały seans moje oglądanie głównie polegało na tym, że albo przykrywałam się kocem, albo zasłaniałam obraz poduszką, albo chowałam się na zmianę w Mula i Loczka. April też nie była zachwycona wyborem filmu, tym bardziej, że siedziała od brzegu sofy i to jeszcze na dodatek od strony drzwi. Więc z połowie filmu Lou przesiadł się i usiadł obok niej. Wydawała się być zadowolona z tego, bo od razu mocno się w niego wtuliła. Muszą być naprawdę zżyci ze sobą. Zauważyłam też, że Niall raz po raz rzuca na nich ukradkowe spojrzenia, jakby cały czas ich kontrolował.

Wszystkie chipsy, żelki, wszelkiego rodzaju chrupki, popcorn i inne smakołyki zniknęły w okamgnieniu. Aż sama byłam zdziwiona. Ale co się dziwić, kiedy to ja trzymałam miskę z pyszną maślaną drugą formą kukurydzy, z telewizora zaczęła wychodzić Samara i gdy się rzuciła na jednego kolesia krzyknęłam i wyrzuciłam miskę w górę. Co za tym idzie – cali byliśmy w białych kulkach. Wydaje mi się, że Harry coś za mocno się śmiał. A! Nie zapomnę też jak wielmożny pan Styles wylał na mnie całą zawartość swojej szklanki, w której znajdowałam się cola. Musiałam więc iść się przebrać, ale Zayn się o mnie zatroszczył i zastopował film. Super...

*po filmie*

- Ale musisz przyznać, że fajnie było. - zagadnął Tommo, gdy po sprzątnięciu wszystkiego wróciliśmy z swoje miejsca na kanapie.

- Taaak... Cudownie. - wymamrotałam próbując usunąć z mojej pamięci wszystkie straszne obrazy.

*DZYŃ, DZYŃ! DZYŃ, DZYŃ*

- Co to jest?! - wydarła się April.

- M-m-mój t-telef-fon d-domowy. - szepnęłam jąkając się.

- O kurwa. - powiedział półgłosem Styles.

Przepraszam, przepraszam, przepraszam!!!

Tak zacznę od WIELKICH PRZEPROSIN. Nie mogłam dodać rozdziału, ponieważ cały drugi tydzień ferii byłam na nartach, a później dostałam kare na komputer za.. właściwie to nawet sama nie wiem xd Rozdział jest jaki jest – taki sobie. (Właściwie to beznadziejny, ale ciiiii ;d) Następny postaram się dodać szybciej.

Aha i BARDZO dziękuję wszystkim, którzy komentują! To dla mnie wielka podpora by dalej pisać. Cieszę się, że komuś to się podoba i to docenia :D

Lottie♥